ტანსაცმელი, იდენტობა და რეგიონული კულტურა ისტორიულ ფოტოგრაფიაში
საქართველოში ტრადიციული სამოსი საუკუნეების განმავლობაში იდენტობის, სოციალური სტატუსის, რეგიონული კუთვნილებისა და საზოგადოებრივი როლის თვალსაჩინო მაჩვენებელი იყო. ჩოხის მკაცრი ელეგანტურობიდან დაწყებული მთის რეგიონების ნაქარგებით შემკულ სამოსამდე, ტანსაცმელი წარმოადგენდა არა მხოლოდ პრაქტიკულ აუცილებლობას, არამედ კულტურულ ენას.
პროექტი აერთიანებს ისტორიულ ფოტოებს, რომლებიც ასახავს ქართული ტრადიციული სამოსის მრავალფეროვნებას სხვადასხვა რეგიონსა და ეპოქაში. სტუდიური პორტრეტების, ეთნოგრაფიული გადაღებებისა და საოჯახო კოლექციების საშუალებით ვხედავთ, როგორ გამოხატავდა სამოსი კუთვნილებას — სოფელს, სოციალურ ფენას, რელიგიასა თუ ისტორიულ პერიოდს.
გამოკვეთილია განსხვავებები:
მთისა და ბარის კულტურებს შორის
ქალაქურ და სოფლის მოსახლეობას შორის
საზეიმო და ყოველდღიურ ტანსაცმელს შორის
მამაკაცისა და ქალის სამოსს შორის
სამხედრო, თავადაზნაურულ და სამოქალაქო იდენტობებს შორის
ფოტოგრაფიამ მნიშვნელოვანი როლი შეასრულა ამ ვიზუალური ტრადიციების შენარჩუნებაში. მოდერნიზაციისა და ურბანიზაციის პროცესში ტრადიციული სამოსის გამოსახულებები იქცა როგორც დოკუმენტად, ისე სიმბოლოდ — ერთდროულად ინახავდა კულტურულ მემკვიდრეობას და ქმნიდა ეროვნული წარმოსახვის საფუძველს.
პროექტი მაყურებელს სთავაზობს დააკვირდეს ტექსტილს, კერვას, აქსესუარებსა და პოზას — დაინახოს სამოსი არა როგორც კოსტიუმი, არამედ როგორც ცოცხალი ისტორია.